بخش خبر خوان امروز؛مهر
محمدرضا میری با حضور در تقاطع خیابان جمهوری و کشوردوست، ضمن خلق اثر «آقای کشوردوست»، از هنر بهمثابه یک «حضور» سخن گفت.
به گزارش خبرنگار مهر، سیدمحمدرضا میری هنرمند نقاش و طراح گرافیک، در دومین رویداد هنری «نقش میان میدان» در میدان تجریش به خلق اثر پرداخت و اثرش با عنوان «شبهای ایران» طی ۳ ساعت در میان تجمع مردمی به ثمر نشست؛ همچنین شنبه شب دوم خرداد، در جریان حضور دلدادگان «رهبر شهید» در خیابان کشوردوست، سیدمحمدرضا میری، تابلوی نقاشی «آقای کشوردوست» را بر روی بوم اجرا کرد.
در همین راستا سیدمحمدرضا میری در گفتگو با خبرنگار مهر، درباره تبیین دیدگاههای خود پیرامون هنر تجسمی، بیان کرد: یک اثر هنری، افزون بر آنچه در قاب دیده میشود، واجد ارزشهای افزوده دیگری است که به آن حال و اعتباری متفاوت میبخشد. زمان، مکان و محضر، سه عامل کلیدی در این زمینه است و زمان دارای روح و زندگی است؛ بهگونهای که اثری که برای مثال در روز عاشورا خلق میشود، از نظر عوالم معنوی با اثری که در یک روز معمولی پدید میآید، تفاوت بنیادین دارد.
وی همچنین مکان را دارای مغناطیسی دانست که بر هنرمند، اثر و مخاطب تأثیر میگذارد و ارزش افزوده ایجاد میکند.
این هنرمند، هنر را تبلور یک «حضور» توصیف کرد و گفت: زایش هنری زمانی رخ میدهد که روح هنرمند در برابر یک حقیقت حاضر شود. این «محضر» شامل قرار گرفتن در برابر خانواده شهدا، زائران اربعین، امام و در مرتبه غایی، محضر خداوند است و بر این باور هستم که خلق اثر در شبها و میدانهای کنونی و در میان مردم، هر سه ظرفیت زمان، مکان و محضر را بهطور همزمان به اثر میبخشد.
وی در ادامه به تبیین ابعاد فنی و مفهومی این آثار پرداخت و با اشاره به ماهیت «بداهه» در اجرای این پروژه اظهار کرد: علیرغم انجام مطالعات اولیه و طراحی اتودهای پیشین، سرنوشت قطعی و نهایی آثارم در لحظه اجرا تعیین شد؛ چرا که در این شیوه از اجرا، امکان بازگشت یا اصلاح خطا وجود نداشت.
میری، در پایان موضوع محوری این آثار را «پرچم حاکمیت الله» و «رهبر شهید» دانست و تأکید کرد که مردم خالقان حقیقی هنر هستند و وظیفه هنرمند خدمتی متواضعانه در پیشگاه ملت بهعنوان ولینعمتان اصلی است.
نقاشیهای محمدرضا میری صرفاً برای دیوار گالریها خلق نمیشوند. ویژگی بارز کارهای اخیر او، محیطی بودن آنهاست. او به جای آتلیه، «میدان» را انتخاب میکند (مثل میدان تجریش یا تقاطع کشوردوست). در این سبک، نقاشی از یک شیء ایستا خارج شده و به یک «اتفاق» تبدیل میشود که در آن حضور مردم، ترافیک شهر و اتمسفر محیط، بخشی از هویت اثر محسوب میشوند. در کارهای او نوعی «بیواسطگی» دیده میشود؛ یعنی او فرصت اصلاح یا بازگشت ندارد و همین موضوع، انرژی و پویایی خاصی به ضربقلمهای او میدهد که در نقاشیهای کلاسیکِ کارگاهی کمتر دیده میشود.
از آنجا که میری پیش و بیش از هر چیز یک طراح گرافیک است، نقاشیهای او هم متأثر از زبان گرافیک هستند. محتوای آثار میری عمیقاً ریشه در ایدئولوژی و باورهای مذهبی-سیاسی دارد. او از نمادهایی مثل پرچم، چهرههای شاخص (رهبران و شهدا) و مفاهیم آیینی استفاده میکند اما هنر او صرفاً «تبلیغاتی» نیست، بلکه سعی میکند این مفاهیم را با نگاهی معرفتشناسانه (مثل مفهوم «محضر» که خودش اشاره کرده) به تصویر بکشد.
در اکثر آثار او، رنگها با هدف ایجاد شور و حماسه انتخاب میشوند. استفاده از رنگهای گرم (قرمز، نارنجی) در کنار رنگهای نمادین (مثل سبز یا فیروزهای) فضایی زنده و پویا ایجاد میکند که با روحیه «هنر مردمی» و «میدانی» سازگار است.
برخلاف بسیاری از نقاشان مدرنیست که مخاطبشان نخبگان هنری هستند، میری آگاهانه به سراغ سبکی میرود که برای مردم عادی کوچه و بازار قابلفهم و صمیمی باشد. او آرمان خود را «خدمت متواضعانه به مردم» میداند و این موضوع باعث میشود نقاشیهای او از نظر بصری، خوانا و تاثیرگذار باشند.
میتوان گفت نقاشیهای سیدمحمدرضا میری، ترکیبی از تکنیک «گرافیک مدرن» و «شهود سنتی» است که در بستر خیابان، به دنبال بازتعریف رابطه هنرمند و جامعه میگردد.
